
- برایت خرمالو آورده ام.
ببین!
- نمی توانم بخورم.
- شب ها پیش از خواب به بالکن می روم
هوا خنک است
اما سیگار، تنهایی نمی چسبد.
بیرون که بیایی
موهایت را رنگ می گذارم
چرا لبخندت این طوری شده؟
- بیرون نمی آیم.
- دست هایم را ببین
بگیر
این کار را که می توانی بکنی
پ.ن:
نقاشی از جن نورتون
از وقتی فهمیده ام که یکی از دانش آموزان یازدهم انسانی ام تجربه ی خودکشی ناموفق داشته است بیشتر حواسم به اوست.
پارسال هم شاگردم بود؛ آرام و بی سر و صدا، ته کلاس می نشست. درسش ضعیف تا متوسط بود. وقتی یک بار درباره ی کتاب های مانگا صحبت کردم، او تنها دانش آموزی بود که مانگاهای معروف را می شناخت؛ با علاقه درباره شان صحبت کرد و بعد از کلاس آمد و درباره ی مانگاهای مورد علاقه اش گفت و تعدادی هم پیشنهاد داد. بچه ها علاقه ای به حرف هایش نشان نمی دادند و مسخره اش می کردند و یک بار شنیدم که یکی گفت:«این دیوونه دوباره زر زد.»
اما او علاقه اش به کلاس بیشتر و حواسش جمع تر شده بود. موقع نگاه کردن به تخته، چشمانش را ریز می کرد، پیدا بود که چشمانش ضعف دارد، اما عینک نمی زد. بعدش، آمد میز اول که هم تخته را خوب می دید و هم از هر فرصتی استفاده می کرد و درباره ی مانگاها صحبت می کرد!
در ایام جنگ و آتش بس، سر کار می رفت اما تکالیفش را می فرستاد.
تابستان دست به خودکشی زده بود. این را وقتی فهمیدم که ابتدای سال تحصیلی، یکی گفت:«دیوونه ی روانی، خانواده اش گفتن مراقبش باشید.»
با این حال اسمش در لیست پین شده ای که شامل دانش آموزانی ست که مشکل دار هستند، در گروه پرسنل مدرسه نیامد.
حالا متوجه شده ام که کلاس هایش را مرتب نمی آید. یکی از بچه ها سر کلاس ازش پرسید که چرا فقط کلاس ریاضی را می آیی و او پاسخ داد:«با بقیه ی درس ها حال نمی کنم.»
این روزها میز جلو می نشیند، همچنان عینک نمی زند، پس از درس درباره ی مانگاهای جدید صحبت می کند، اسمش در لیست پین شده در گروه پرسنل مدرسه نیست و من نگرانش هستم... .
پ.ن: عنوان از این شعر:
میخواهم دَمی به خواب رَوَم
دَمی،
دَقیقهای،
قَرنی
«فدریکو گارسیا لورکا»
تمام دیشب باران بارید و تا مدرسه، جاده را در هوایی خوش طی کردم. زمین های کشاورزی دور مدرسه، باران خورده، زیر تلالوی خورشید می درخشیدند. طبق عادت، تا رسیدن به طبقات بالا، پنجره ها را باز کردم تا راهروها هم تازه شوند.
یک نفر دارد شازده خانوم ستار را گوش می کند.
این وسط نمی دانم چرا دلم خواندن ابله داستایفسکی را می خواهد!
پ.ن: شازده خانوم با صدای ستار
امروز با آقای خاطری و آقای تقی پور در موزه صلح میزبان خانم بفرا از حلبچه بودیم.
خانم بفرا از اساتید دانشگاه حلبچه است که برای شرکت در کنفرانس صلح و منازعه ی دانشگاه تهران دعوت شده بود. در سفر سال گذشته به حلبچه، مدیر پنل ما بود؛ دکترای حقوق بین الملل را در دانشگاه تهران خوانده است و در کودکی تجربه ی زندگی در اردوگاه های پناهندگان حلبچه در ایران را داشته است. می توان از تک تک حرف هاش، عشق و علاقه به ایران را دید.
درباره ی برنامه های مشترک موزه صلح و مانیومنت حلبچه در آینده صحبت کردیم.
گفت به جای رفتن به هتلی که برای شرکت کنندگان در نظر گرفته شده بود، مهمان آقای ساسان مویدی عکاس بوده است. تعریف می کرد که در دوره ی حکمرانی داعش بر مناطقی از شمال عراق و سوریه، مخفیانه آقای مویدی را برای عکاسی به شنگال و کوبانی برده است؛ ۱۸ روز سفری سخت و خطرناک داشته اند که ماحصل آن، عکس های با ارزشی ست که آقای مویدی به خصوص از شنگال گرفته است؛ جایی که داعش، فجیع ترین جنایات را انجام می داد و کمتر تصویری از آن به بیرون درز می کرد.

ساسان مویدی
امروز نخستین روز جشنواره ی چهار روزه ی انار حلبچه است؛ جشنواره ای برای شهری که از دل تاریکی سربرآورده است و مردمانش سرود زندگانی را زمزمه می کنند.
پ.ن:
عکس از artmag.ir